Çarpık olur bazen kelimelerim…

Elimde bir bardak çay balkondayım,
Karalama kağıdı ve kalem önümde, iş planı yapıyorum, haftayı planlıyorum, düşünüyorum, yazıyorum, çiziyorum…
Sonra radyoda bir şarkı çalıyor
Duruyorum, iş notları bencil satırlara
Çay şaraba dönüyor.

Yıllar sonrası canlanıyor gözümde,
Yan yana geçiyor, tanıyor ve tanımamazlıktan geliyoruz.
O öyle bir tanımamazlık ki, adım adım kayıyor ayaklarımın altından
Sen hiç kendi kendine küsüp, barıştın mı?
Sen hiç kendi kendine sorup, cevapladın mı?
Sen hiç kendi kendine anlatıp, dinledin mi?

Yaptıysan bilirsin, kendi kendine kızıp, rahatlamak
Kendi kendine sevip, dua etmek
Kendi kendine bir kalabalık, bir yalnız olmak…
Çoklar içinde tek, tekken çok olmak…
Her bir yalana, yanlışa, zamansızlığa alışmak…
Zamanın seni yönetmesine teslim olmak
Ve yazmak, işte o hikayenin çarpık kelimelerinin her renk mürekkebe nasıl da yakıştığını sevmek
Ve yine de gülümsemek, sevilecek hep bir şey bulduğun için gülümsemek…

1

Henüz Yorum Yapılmamış.

Yorumunu Duymak İsterim

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir