Çocuktum 30’lu yaşlarda

Çocuktum 30’lu yaşlarda, çocukça kaçmak saklanmak istedim.
Her kaçış uzaklığına daha bir anlam yükledi, her kaçış mevsimleri bitirdi, seni bitirmedi…
Buluştuğumuz mevsime geldik bak, sonbahar… Ne güzel buluşmuştuk bir sonbahar akşamında, ne güzel keşfetmiştik uzaktan böylesine bir gücün varlığını…
Ne güzeldi kelimeler ardı ardına dökülen, engelsiz, imasız, içten, güvenli…
Hangi mevsim, hangi sonbahar bitirecek bu hikayeyi, sadece bekliyorum. O mevsimi, o sonbaharı, hikayenin son kelimesini yazmayı sadece bekliyorum.
Biliyorum, 4 mevsim devirmiş ama başlamamış bir hikaye başlamaz artık.
Saatler, günler, aylar hızlıca geçerken yaşadığım kavgalar, sevinçler, derinde yaşanan tedirginlikler…
İşte tüm bunlar olurken, bütün haberleri bir kuşun kanadına takıp sana uçurmak istediğim çok olur, olurda dururum, olurda kanadını bağlarım kuşun uçmasın diye… İçimden anlatırım, fısıldarım kulağına belki duyarsın. Heyecanlı heyecanlı anlatırım sana, paylaşırım her şeyi seninle ama sen bilmezsin.
Bir virgül 4 mevsim’i gördüyse tüm imla işaretlerini reddederim ben…
Çocuk olurum, dolabın arkasına saklanır bulunmayı beklerim,
Çocuk olurum, yaramazlık yapar dikkat çekmeyi isterim.
Ben büyürüm, çocukluğum küçülür.
Beni bulduğun, seni bana buldurduğun mevsimdeyiz,
Ne güzel mevsimmiş meğer sonbahar.

0

Henüz Yorum Yapılmamış.

Yorumunu Duymak İsterim

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir